Broń czasów królestwa Ruskiego
W XIII wieku Ruś prawie nieustannie toczyła wojny. Ekspozycja przedstawia repliki broni żołnierzy i bojówek typowych dla XIII-XV wieku. Przez dwa wieki było wymyślano i ulepszano, dostosowując się do zmian w sztuce wojennej. Wtedy wśród pancerzy ochronnych znajdowały się hełmy, kolczugi i tarcze, które chroniły żołnierzów przed uderzeniem bronią. Broń obejmowała miecze, włócznie, szable, topory, buzdygany, a także łuki i arbalety.
Główną uderzającą bronią w Średniowieczu były włócznia i miecz. Od połowy XIII wieku pożyczona od koczowników szabla zostaje więcej powszechną.
Aby wyposażyć dużą armię, tysiące rzemieślników musiało stworzyć zbroję i broń ochronną, a także siodła, strzemiona, podkowy, szyć buty i ubrania. Głównymi ośrodkami rzemieślniczymi na Rusi były miasta. W XIII wieku Lwów stał się ważnym ośrodkiem produkcji broni i sprzętu wojskowego w Królestwie Ruskim.