Okres królestwa Ruskiego
Królestwo Ruskie – to państwo, które istniało przez prawie półtora wieku w Europie Wschodniej, a dokładnie od 1199 do 1349 roku.
Ekspozycja poświęcona jest chwalebnemu okresowi historii Lwowa w tym czasie i świetności Królestwa Ruskiego. Przez prawie dwa wieki Królestwu Ruskiemu udało się nie tylko przetrwać, ale także odeprzeć godną ingerencję na jego terytorium przez sąsiadów. Fabuła przedstawia postacie historyczne z tamtych czasów.
Łew Danyłowycz, syn króla Rusi Danyła Romanowycza, odważny wojownik i dowódca, nie dopuścił do rozpadu królestwa, zaanektował ziemię Lubelską i część Zakarpacia. Za jego panowania budowano miasta, wznoszono kamienne budynki, rozwijano handel i sztukę.
Konstancja, żona Łewa Danyłowycza, księżniczka węgierska, córka Beli IV, prowadziła misje dyplomatyczne, a poprzez więzi rodzinne wpływała na pozycję niektórych europejskich rodzin królewskich w stosunkach z Królestwem Ruskim.
Od początku XIV wieku księstwo Halicko-Wołyńskie zaczęło się wycofywać z zależności od Złotej Ordy. Kontrola państwa przeszła do Jurija, syna Łewa Danyłowycza i węgierskiej księżniczki Konstancji. Jurij Lwowycz, podobnie jak jego słynny dziadek Danyło Romanowycz, został koronowany i tytułowany jako Król Rusi i książę Wołodymyrski. Po śmierci ojca wszystkie ziemie Królestwa Ruskiego znalazły się pod panowaniem Jurija. Stolica została przeniesiona ze Lwowa do Wołodymyra. W 1303 roku królestwo zostało całkowicie uwolnione od wpływów Ordy.
Król Jurij I uzyskał zgodę Patriarchatu Konstantynopola na utworzenie odrębnej metropolii Halickiej, która stała się symbolem suwerenności księstwa, przyczyniła się do wzmocnienia jego rzeczywistej niezależności. A metropolia Kijowska została następnie przeniesiona z Kijowa do Wołodymyra, który w tym czasie znajdował się pod panowaniem Złotej Ordy.
Za panowania Jurija I królestwo Ruskie realizowało niezależną politykę zagraniczną, utrzymując stosunki z Polską, Węgrami, księstwami Niemiec, a także z Litwą i Zakonem Krzyżackim.
W XIII i XIV wieku we Lwowie zaczęło się gwałtownie rozwijać rzemiosło. Pojawili się grupy rzemieślników, którzy posiadali setki zawodów: krawcy, stolarze, szermierze, kowale, rymarze i tak dalej. W końcu zaczęli łączyć się w warsztaty i korporacje. Rzemieślnicy stanowili znaczną część populacji miasta, a ich przedstawiciele stali się nawet częścią patrycjuszy miasta, gdzie główne miejsca zajmowali kupcy.
Największymi społecznościami we Lwowie w tym czasie były ruskie, niemieckie, ormiańskie, tatarskie i saraceńskie, które później zostały zastąpione przez społeczność żydowską.
Miastem rządził wójt, czyli szef samorządu. Pierwszym wójtem był Niemiec Berthold Stecher, a pierwszym wójtem pochodzenia ruskiego, faktycznie ukraińskiego, był Mykoła Rusyn.
