Зброя часів Руського королівства

У середині та другій половині XIII століття Русь вела майже безперервні війни. У ті часи озброєння та бойові якості професійних воїнів з Русі не поступалися європейським. Король Данило вніс зміни до складу війська, організації його керівництва та озброєння, що позначилося у військових конфліктах в Центральній Європі, в яких брали участь війська під керівництвом Данила Романовича та його сина.

В експозиції представлено репліки зброї професійних воїнів та ополченців, яка була типовою для регіону у XIII-XV століттях. Можна простежити, як упродовж двох століть її винаходили та вдосконалювали, пристосовуючи до змін у військовому мистецтві. Тоді використовували різні види захисних обладунків: шоломи, кольчуги, щити, тощо. Все це мало захистити воїна від ураження холодною зброєю. До озброєння входили мечі, списи, шаблі, сокири, булави, а також луки та арбалети.

Основною ударною зброєю ближнього бою у Середньовіччі був спис. Шикування списоносців-піхотинців могло витримати удар кінноти, завдати ворогу важких втрат. У свою чергу атака важкоозброєних вершників зі списами могла зламати лави ворожого війська. Головною зброєю ближнього бою також був меч, пристосований для рублячих ударів. З середини ХІІІ століття набуває поширення шабля, запозичена у кочівників. Для ураження супротивника в обладунках було ефективно використовувати бойові сокири та булави.

Аби спорядити велике військо, мали працювати тисячі ремісників, які виготовляли списи, мечі, сокири, вістря до стріл, обладунки — шоломи, кольчуги, щити, а також сідла, стремена, підкови, шили одяг та взуття. Головними ремісничими осередками на Русі були міста. Так Львів вже у XIII столітті стає важливим центром виробництва зброї та військового спорядження у королівстві Русі.

Weaponry of the Rus Kingdom

In the second half of the 13th century Rus was in the state of perpetual war. Back then the weaponry and military skills of the Rus warriors matched those of other European countries. King Danylo reformed the army: he changed the composition of the troops and the organization of their management and equipage, which helped him and his son Lev achieve success during their campaigns in the Central Europe.

Our collection includes replicas of weapons, used by both professional warriors and volunteers, that were typical for our region in the 13th – 15th centuries. For two centuries arms and armor had been developing and improving together with changes in the art of war. Some of the body armor in use at the time include helmets, chain-mails, shields, etc. They protected from cold blade weapons such as swards, spears, sabers, axes, and maces, as well as from arrows and arbalests.

Spears were the main close combat strike weapons of the Middle Ages. Formations of infantry spearmen could hold a cavalry assault and inflict heavy losses on the enemy. On the other hand, an attack of men-at-arms (fully armored heavy cavalrymen) with spears could easily smash enemy’s ranks. Another common close combat weapon was the sward designed to slash. Beginning from the 13th century sabers, adopted from the nomads, were widely used. Battle axes and maces were effective against armored troops.

To equip a large army, thousands of craftsmen had to manufacture lots and lots of spears, swards, battle axes, arrowheads and so on; they also forged helmets, chain-mails and shields, made saddles, stirrups and horse-shoes, sewed clothes and footwear. In Rus, crafts and trade were concentrated in cities. For example, L’liv became a major center of arms and armor production of the Rus Kingdom as early as the 13th century.

Broń czasów królestwa Ruskiego

W XIII wieku Ruś prawie nieustannie toczyła wojny. W tamtych czasach uzbrojenie i przygotowanie wojowników z Rusi było podobne jak w całej Europie. Król Danyło dokonał zmian w składzie wojska, organizacji jego dowództwa i uzbrojenia, co wpłynęło na konflikty militarne w Europie Środkowej, w których uczestniczyły wojska dowodzone przez Danyła Romanowycza i jego syna.

Ekspozycja przedstawia repliki broni żołnierzy i bojówek typowych dla XIII-XV wieku. Przez dwa wieki było je wymyślano i ulepszano, dostosowując się do zmian w sztuce wojennej. Wtedy wśród pancerzy ochronnych znajdowały się hełmy, kolczugi i tarcze, które chroniły żołnierzów przed uderzeniem bronią. Broń obejmowała miecze, włócznie, szable, topory, buzdygany, a także łuki i arbalety.

Główną uderzającą bronią w Średniowieczu były włócznia i miecz. Piechota uzbrojona we włócznię mogła wytrzymać uderzenie kawalerii, zadając ciężkie straty przeciwnikowi. Z kolei atak ciężko uzbrojonych jeźdźców z włóczniami mógł przełamać szeregi wrogiej armii. Główną bronią walki wręcz był również miecz, przystosowany do rąbiących ataków. Od połowy XIII wieku pożyczona od koczowników szabla zostaje bardziej powszechną. Aby pokonać wroga w zbroi, skutecznie posługiwano się siekierami bojowymi i buławami.

Aby wyposażyć dużą armię, tysiące rzemieślników musiało stworzyć zbroję i broń ochronną, a także siodła, strzemiona, podkowy, szyć buty i ubrania. Głównymi ośrodkami rzemieślniczymi na Rusi były miasta. W XIII wieku Lwów stał się ważnym ośrodkiem produkcji broni i sprzętu wojskowego w Królestwie Ruskim.